امروز پنجشنبه ۲۹ خرداد ۱۴۰۴ شماری از زندانیان سیاسی زندان اوین روز چهارشنبه ۲۸ خرداد ۱۴۰۴ در نامهای سرگشاده خطاب به غلامحسین محسنی اژهای، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران، خواستار آزادی خود با اخذ وثیقه متناسب، کفیل یا ضامن شدند.
آنها در این نامه هشدار دادهاند که زندانهای کشور، بهویژه اندرزگاه ۸ اوین، فاقد هرگونه امکانات ایمنی در برابر حملات موشکی و پهپادی هستند و ادامه نگهداری زندانیان در این شرایط جان آنها را در معرض خطر جدی قرار میدهد.
امضاکنندگان نامه، از جمله رضا خندان، طاهر نقوی، نصرالله امیرلو و چند زندانی سیاسی دیگر، با اشاره به فقدان پناهگاه، سیستم هشدار حمله هوایی و حتی وسایل اولیه ایمنی مانند کپسول آتشنشانی، تأکید کردهاند که بر اساس بخشنامه شورای عالی قضایی در سال ۱۳۶۵ و مواد ۲۰۱ و ۱۹۷ آییننامه اجرایی سازمان زندانها، وضعیت جنگی کنونی مصداق «شرایط بحرانی» است و رئیس قوه قضاییه موظف است با استفاده از اختیارات قانونی خود، دستور اعطای مرخصی بلندمدت به زندانیان را صادر کند.
در بخشی از این نامه آمده است:
«آیا باید حتماً مناسبت ملی یا مذهبی باشد تا شما از اختیاراتتان در مورد مرخصی استفاده کنید؟ آیا نمیتوان در این شرایط جنگی، اندکی تحمل این وضعیت را برای شهروندان کشور آسان نمود؟»
زندانیان در پایان تأکید کردهاند که اعطای مرخصی با تضامین قابل تأمین مانند سفته الکترونیکی، تعهدنامه کتبی یا ضمانت معتبر ممکن است و ادامه نگهداری زندانیان مالی یا سیاسی که با اهداف اصلاحطلبانه بازداشت شدهاند، جز به خطر انداختن جان آنها، دستاوردی برای حکومت ندارد.